Klaagvrij expert | Auteur van Klaagvrije maandag | Helpt teams naar eigenaarschap, productiviteit en zingeving.
Ze vertrok naar Ibiza, had haar dochter uitgeschreven van school en zou gaan werken als danseres en ook sieraden verkopen op de markt. Maar het ging anders. ‘De natuur riep me, ik moest weg van die drukke markt en urenlange wandelingen in stilte maken.’ aldus Anika Vervloet tijdens het interview voor Het Heldere Uur. Inspiratie voor het maken van een dansvoorstelling ontbrak en ze koos voor dat wat als vanzelf ging. En dat bleef ze 2,5 jaar lang op Ibiza doen.
|
|
Als je trek hebt zie je iedereen ineens eten. Dat waar je aandacht naar uit gaat komt op je netvlies. Mijn aandacht richt zich tegenwoordig op het verrijken van vriendschap. Ineens lees ik dus prachtige artikelen op social media hierover. Ik deel graag de belangrijkste inzichten hieruit. Inzichten die ik opdeed de afgelopen weken maar waar ik nog geen woorden aan kon geven.
Esther Mostert krijgt veel herkenning met haar post op Linkedin. ‘Vrienden kunnen ons teleurstellen, maar doen we dat niet gewoon zelf?’ […] ‘Vriendschap kent vele vormen & gradaties. Het is niet eenvoudig te duiden, al proberen we dat vaak wel. We hebben de neiging om alles te vergelijken en drukken overal een stempel op. Hierdoor doen we niet alleen een ander, maar vooral onszelf te kort, want anders is niet persé verkeerd en zeker niet minder.'[…] ‘Als je geraakt kan worden in negatieve zin betekent dat ook dat er heel veel moois in jullie verbinding verscholen ligt.’
Brechtje Schoofs deelt haar inzicht op Facebook: ‘Vaak hebben we de neiging compromissen te sluiten waarbij we onszelf een beetje dimmen.[…] Kan het ook anders? Ja, belangrijk is om boven tafel te krijgen wat het diepere verlangen van ieder is. Dat je uitkomt op iets wat voor beiden goed is […] Niemand hoeft op z’n tenen te lopen. Jij hoeft niet voor de ander te zorgen. Je kan alles vragen en inbrengen wat je wil omdat je er echt op kan vertrouwen dat de ander zijn verlangens ook zal uitspreken. Het geeft de mogelijkheid vol jezelf te zijn. In eerste instantie kan dat voelen als een confrontatie. Het vraagt moed en preciesheid om naar binnen te voelen en te onderzoeken of je een echte ja hebt of niet. Maar de beloning is groot omdat je zo de spanning die onderdrukte gevoelens meebrengen niet meer hebt. Er kan zo veel meer openheid, plezier en levenslust bij jezelf en in relaties zijn. […] Vol jezelf toelaten is lef hebben!
Wil je je ingesleten patronen losweken van jaloezie, jezelf kleiner of groter maken? Wil je niet langer in gevecht gaan over telkens hetzelfde onderwerp? Verrijk je vriendschap met een klein experiment met grootse gevolgen. Blijf bij het eerstvolgende gesprek met je aandacht bij je eigen lichamelijke sensaties.
1- check in bij je buik (wees gewaar van spanning)
2- blijf bij de spanning (luister en stop met zenden)
3- geef jezelf de tijd
4- blijf liefdevol / open aanwezig
Als jij stopt met jouw patroon van vechten (klagen over de ander) of vluchten (klagen over jezelf) en oefent in aanwezigheid net zolang tot spanning weer ontspant… dan doen we met z’n allen iets moois voor het grotere geheel.
FIlmpje via Goalcast: ‘if you want to design a better life, design a better conversation.’
Het Klaagvrij Nieuws: inschrijven
Warme groet,
Sandra
Tibor vertelt:
De kwaliteit van je leven wordt bepaald door je emoties. Je hebt invloed op je emoties, dus op je leven!
Wil je een ideaal leven? Ontwerp dan je ideale dag!
De manier waarop je je dag begint zet de toon van je dag.
En de dagen vullen je leven
Ochtendroutine van Tibor:
*hersenen zijn net zo te trainen als spieren. Stap bijvoorbeeld dagelijks in gedachten in een moment waar je dankbaar voor bent (1 á 2 minuten) op een manier dat je het zintuiglijk kunt waarnemen.
Zo train je je hersenen om te beleven wat je wilt beleven. Je zegt eigenlijk tegen je brein; ‘ik heb de leiding, ik bepaal wat ik wil ervaren’.
Als je dat iedere ochtend doet zul je vaker meemaken in de dag, wat je die ochtend had gevisualiseerd.
Er zijn 3 lagen van bewustzijn ( kun je alleen bijkomen als je ‘un-plugt’):
1- wat voel ik, onder de lichamelijke klachten
2- welke gedachten heb ik waardoor ik dit gevoel
3- wat geloof ik waardoor ik dit denk waardoor ik dit voel (bijv. ik geloof dat ik goed genoeg ben als ik me klein houd )
Het is de kunst om te formuleren wat je écht wilt. Binnen je cirkel van invloed.
Oefen met het in lijn blijven met je werkelijke behoeften. Als je uit lijn gaat krijg je pijn.
Je leven is een flits. Niks doet er toe. Over 50 jaar weet niemand meer wat je deed. Er is geen zin. Die moet je maken. Je moet zin geven aan je leven. Haal eruit wat je eruit wilt halen.
Als je denkt dat alles kan dan raak je uitgeput.
Je hoeft niks goeds op te offeren om iets goeds voor elkaar te krijgen. Je hoeft alleen shit op te offeren.
Stel dat ik morgenochtend niet meer wakker word, heeft het dan zin gehad wat ik vandaag deed en zei?
1- deed ik het met liefde (of vanuit angst)?
2- deed ik het vanuit goede intentie?
3- deed ik mijn best?
Als je op alle drie de vragen met ‘ja’ antwoordt dan ben je in lijn.
Waarin je investeert (ook in relaties), hoe waardevoller het voor je wordt en hoe minder snel je het op het spel zet.
Er is moed nodig om te blijven staan waar je voor staat. Sociale contacten zijn essentieel bij het voeden van die moed. Maar ook het ‘in beweging komen’ want dan komt moed vrij.
Je instelling bepaalt je output.
We zijn ingesteld vroeger maar past die nog bij je nu?
1- wat vind ik belangrijk
2- wat geloof ik
3- hoe meet ik dat
Stap over van oordelen naar interesse en nieuwsgierigheid (klaagvrij!). Ga jezelf niet fixen, niet verbeteren of optimaliseren maar wees nieuwsgierig en probeer te begrijpen. De ‘wie’ vraag die je jezelf hebt te stellen is:
Focus op:
Dingen die je overkomen bepalen niet per definitie je leven. Wel de manier waarop je daarmee omgaat. En dat heeft weer grotendeels te maken met je instelling. In iedere situatie waarin je iets kiest heb je drie opties:
1- oké ik ga nu doen wat in lijn is met wat ik zou willen zijn
2- ik doe wat mensen van mij verwachten
3- ik doe iets wat het meest comfortabel is (pijn/angst vermijden)
We kiezen door ons reptielenbrein vaak voor 3. Korte termijn fijn.
Gaan we bewuster leven dan kiezen we voor 1 en hebben we misschien korte termijn pijn maar lange termijn fijn.
Wat is jouw toren van Pisa en omarm het!
Een mooi uitzicht volgt na een mooi inzicht
Kijk naar binnen want daar zit alles! Dus ga van externe oriëntatie naar interne oriëntatie.
Trap je shit de wereld in en wacht niet tot het perfect is.
Huiswerk voor vandaag:
Neem je instelling tegen het licht.
Wat geloof ik? Waar komt dat vandaan?
Dient dit me?
Meer Tibor op http://tibor.nl/
Luister naar het interview van zondag 11 juni van Het Heldere Uur
De Klaagvrij Leven Podcast vanaf juli 2017, klik alvast op ‘volgen’ om op de hoogte te blijven van de eerste lancering 🙂
Vandaag kwamen zo’n 60 vrouwen bijeen in een wijkcentrum te Haarlem voor een bijzonder programma wat ik mocht presenteren en deels invulling gaf. Op het programma stond o.a.:
Ik heb moeten zoeken naar de achtergrond van Internationale Vrouwendag, wist niet dat het in 1908 begonnen is. Het is blijkbaar nodig geweest om op te staan en te strijden voor kiesrecht en betere arbeidsomstandigheden en gelijkheid op vele andere vlakken. En nog steeds mag de vrouw meer opkomen voor haar rechten. Maar direct voel ik weerstand en dat is omdat ik het niet volledig vind wat ik nu zeg. Mannen mogen dat net zo goed en worden ook onderdrukt, mishandeld en ervaren in hun leven ongelijkheid.
Maar toch, vandaag sta ik voor een groep vrouwen en pleiten we voor power, onze eigen power. Want staan voor je recht is opkomen voor wat je hart je ingeeft (nogmaals, dat geldt voor man en vrouw wat mij betreft). En om op te komen voor wat je hart je ingeeft heb je jezelf serieus te nemen.
En daar is hét grote raakvlak met Klaagvrij Leven. Om zonder klagen maar wel oprecht door het leven te gaan heb ik mezelf waardevol te vinden en serieus te nemen. Want pas dan zijn mijn behoeften die onder het klagen verscholen liggen waardevol en mijn eventuele hulpvragen ook.
Daarnaast is de keuze voor een slachtoffer positie mogelijk én de keuze voor een positie met meer invloed. In mijn dagelijks leven wel. Ik vertel dat ik alle vrouwen gun dat zij die keuze hebben en kunnen maken. ‘Kijk telkens weer waar je wél kunt luisteren naar je hart en vind jezelf waardevol en kom ervoor uit! Luister naar je eigen behoeften én die van je partner. Luister naar elkáár! En straf jezelf niet af (dat is klagen over jezelf) als je dat zó lang niet gedaan hebt. Vanaf nu kun je weer ieder moment opnieuw kiezen.’ Ik zie vele knikkende vriendelijke gezichten tegenover mij.
Ervaringsdeskundige H. is ook één van de spreeksters. Ik zou met haar in gesprek gaan met de microfoon maar laat haar al snel zelf het woord doen want dat blijkt vele malen mooier. Ik neem plaats in het publiek op de eerste rij en luister aandachtig naar deze boeiende vrouw.
Tien jaar geleden werd zij zwaar onderdrukt in haar relatie. Ze mocht niet naar buiten kijken, kreeg alleen eten van haar man als hij dat wilde, werd gedwongen om met hem naar bed te gaan en werd geslagen. Tot op een dag de jeugdbescherming kwam en haar voor de keus stelde om samen met haar man te blijven (maar dan werden de kinderen uit huis geplaatst) óf voor de kinderen kiezen en weg bij haar man. Ze koos voor het laatste want: ‘dan was ik met drie in plaats van met twee en ik wilde niet langer in de slachtoffer positie blijven’.
Ze ging naar het Blijf van mijn lijf huis en: ‘daar was het voor het eerst dat ik in Nederland iemand ontmoette die tegen me zei: ‘wat wil jij’? Ze vertelde dat ze álles wilde leren wat ze nodig had om onafhankelijk te kunnen zijn. Alle cursussen die ze wilde kreeg ze en deed ze met vlijt. Ondertussen kregen haar twee zeer jonge kinderen ook psychische hulp op haar verzoek.
Inmiddels is ze gelukkig getrouwd en is de haat jegens mannen verdwenen. Ze pleit voor het aanboren van de eigen kracht. ‘Wij zijn allemaal leuke vrouwen met kwaliteiten, doe er wat mee!’ aldus H.
Na afloop komt er een jonge vrouw naar me toe. Ze heeft haar zoontje op de arm. Ze heet Maha en is moeder van vier, spreekt goed Nederlands en wil ook een radioprogramma. Bij Haarlem105 heeft ze al gesolliciteerd, zonder resultaat. Ze wil graag luisteren naar haar hart en beter op komen voor haar eigen behoeften. Ze komt uit Egypte en spreekt de taal van vele vrouwen hier. Ze wil zo graag dat al die vrouwen ook kunnen begrijpen wat deze ochtend verteld is. Ook door de mevrouw van Veilig Thuis en ook door de ervaringsdeskundige. Ik vertel haar dat ik een cursus ‘Vrouw&power’ wil maken met het thema Klaagvrij uiteraard 🙂 Ze begint te stralen als ik haar vraag of ze het samen wil geven met mij. Ze ziet zichzelf al vertalen. En dan opeens zie ik nog iets voor me….
Het programma Op zoek naar de granaatappel bekijk ik regelmatig met veel interesse. Een kijkje in een andere cultuur waar vrouwen soms nog onderdrukt worden en toch ook weten op te staan en het heft in eigen hand nemen. Vrouwen die met koken kostwinnaars kunnen worden bijvoorbeeld. De programmamaaksters gaan samen met deze powervrouwen het eten voorbereiden, praten over hun gewoontes en struinen de lokale markten af voor de juiste ingrediënten. Zeer leerzaam en inspirerend.
Ik wil thuis eigenlijk ook graag eens iemand uit een heel andere cultuur uitnodigen mét kinderen om samen te koken. Voedsel bereiden naar recept uit haar land. Ik zie direct dat deze jonge vrouw tegenover mij met haar jochie op de arm daar vast oren naar heeft. Ze straalt als ik haar vraag. En wat blijkt: ze is al twaalf jaar in Nederland en kent geen enkel Nederlands recept en heeft ook daarin interesse.
‘Hoe kom je bij mij met vier kinderen eigenlijk?’ vraag ik haar. Ze blijkt plannen voor rijles te hebben maar tot op heden brengt en haalt haar man haar altijd. We spreken af dat we contact opnemen voor een afspraak en blij gaan we ieder ons weegs.
Het is dinsdag namiddag en ik ben aangekomen in een oude fabriekshal waar een organisatie adviesburo is gevestigd. Een prachtig vormgegeven ruimte waar ik een hoge open trap met oranje vloerbedekking betreed naar de glazen ruimte boven.
Ik heb een avondvullend programma bedacht voor tien vrouwelijke adviseurs samen met mijn co-trainer Martine. Zij zal een discussie uitlokken middels enkele pittige stellingen en er zal tijd zijn om te klagen, te focussen op problemen en aandacht zijn voor verschil van mening. Ik zal het overnemen en heb de verwachting dat we met een helder geformuleerde wens kunnen starten met de Inspiratietour.
Deze werkvorm staat volledig in het teken van wat wél kan. Het is een state of mind waarin ik de deelnemers breng middels visualisatie. De uitkomst ligt telkens weer verrassend dichtbij de potentie van het team.
Afijn. Martine is van start. De verschillen van mening die ontstaan, zelfs de vermeende disconnectie met het onderwerp die door enkele deelnemers duidelijk wordt gedeeld geven me even spanning. Blij dat ik dit gesprek niet hoef te leiden! Ik leer ondertussen van Martine en de groep dat een verschil van mening of zelfs het oneens zijn met wat we aanbieden niet hoeft te betekenen dat het ‘allemaal voor niks is geweest’.
En hé, opeens valt mij de voorlaatste inspiratietour in en daar was door een deelnemer sterk verzet tegen de vorm. Juist híj was degene die na afloop zie: ‘de inspiratietour was noodzakelijk om boven tafel te krijgen wat er boven tafel moest komen’.
En nu komt het mooiste:
Ik had de verwachting dat ik gaandeweg Martine’s deel een helder geformuleerde wens of vraag kon destilleren die dient als startpunt voor mijn deel van de avond. Essentieel dus. Als die er niet is, kunnen we niet verder! Ik bespeur echter geen enkele heldere vraag. Ik zie geen enkel haakje om mijn stuk in te zetten. Wel voel ik dat het tijd is om het over te nemen van Martine, dat het tijd is dat zij haar deel afrondt. Ik fluister haar dat in en langzaamaan rondt ze af. Er lopen wat mensen heen en weer naar het toilet en ik ga ook.
Ik ben ondertussen actief met loslaten van belemmerende kritische gedachten. Telkens stap ik weer in het vertrouwen. Vertrouwen dat de inhoud gaat komen wanneer daar de tijd voor is. Ik laat gebeuren wat me invalt. Zo loop ik enkele keren heen en weer tussen de glazen vergaderruimte en het ‘balkon’ boven in de voormalige fabriekshal. De deelnemers zijn met elkaar in gesprek en enkele lopen naar beneden voor thee. Ik vraag me af waar de behoefte nou eigenlijk écht ligt in deze groep. Zonder met mijn hoofd actief naar een antwoord te zoeken zak ik weer af naar het vertrouwen en blijf ik ook gefocust op mijn wens om door te pakken.
Dan valt mij een mooie richting in. Ik zeg dat we weer verder gaan en pak mijn kaartenset van Twijnstra & Gudde om twee vragen te stellen die mijns inziens de essentie zijn voor deze groep. Ze kiezen elk twee kaarten met een afbeelding, ongezien. Vervolgens delen ze aan de hand van de kaarten hun antwoorden in twee tallen. Na het diner komen alle antwoorden zichtbaar voor de hele groep op flapovers. En dan kunnen we met elkaar aan de slag om de uitgangsvraag helder te formuleren. En dat wordt een hele mooi vraag!
‘Hoe kunnen wij onze volledige potentie benutten?’
De Inspiratietour kan van start. Eén van de deelnemers stelt voor het met ogen dicht te doen en ik neem haar tip aan. Twintig minuten zitten we met de ogen dicht en begeleid ik de groep naar de plaatsen en mensen die hen ondersteunt bij hun uitgangsvraag.
De uitkomsten van deze Inspiratietour delen we met nog knipperende ogen tegen het felle licht wat we na deze tour weer zien. Iedereen zat écht even ergens anders dan in deze ruimte. We hebben onderwijl gelachen en prachtige inzichten gekregen die weer zó dichtbij de mensen zelf liggen dat ze het alleen maar hoeven oppakken de komende tijd!
Afbeelding: databank Bilderberg en laat niet de deelnemers aan de inspiratietour zien maar geeft wel de sfeer weer die ontstond.
http://www.sandrabrandt.nl/teambuilding/
Volgende week vertrek ik. Babylief mee. Ik ga de Inspiratietour voor ‘probleem’ jongeren verder voorbereiden met HalteZ.
We hebben afspraken bij Gemeente Deventer en met een ex-cliënt van HalteZ. Hij is uit het diepe dal gekomen en wil jongeren helpen op hun weg naar een beter leven.
Ik hou van verbinden dus betrek hem graag bij de Inspiratietour en ben benieuwd hoe de Gemeente Deventer de Inspiratietour ook als ‘in te kopen product’ kan zien voor ondersteuning van ‘probleem’jongeren.
Die wens van het verbinden gaat nog wat verder.
Zussenpot
De dag vóór die afspraken in Deventer ben ik in Zutphen. Hier is een grote Community vrouwen die zich de Zussen van Zutphen noemen en elkaar steunen en versterken waar nodig. Sinds kort is daar een ZussenPot. Men kan geld doneren voor vrouwen die tijdelijk geld nodig hebben. Die vrouwen kunnen rentevrij lenen en tezamen zoeken ze een geschikte regeling om het geld weer terug te krijgen.
Waarom deze info? Het gaat nog ietsje verder;
NO-Bullshit
Ik heb sinds kort één van mijn kwaliteiten nóg beter onder woorden en wil er erg graag mee verder aan de slag. Ik kan haarscherp horen of iemand praat vanuit de Kritische stem of vanuit de EIGEN stem. Ik geef geen voeding aan de Kritische stem, breek ook direct daar het gesprek af en ga vervolgens weer verder in gesprek met de EIGEN stem. Dit blijkt zo krachtig te werken dat dit als op zich staande dienst moet worden aangeboden vind ik. Of het nou om PTSS gaat of Burn-out klachten of om een ‘gewone’ zoektocht naar wie je nou eigenlijk zelf bent… Met zo’n gesprek ga je voor je gevoel in korte tijd ‘van rugzak naar vleugels’. De kritische stemmen zijn de bullshit en die kick ik er voor je uit met het NO-Bullshit spreekuur.
En nu de verbinding op een trapje hoger:
Verbinding
Ik ga in Zutphen het NO-Bullshit spreekuur houden en doneer driekwart aan de ZussenPot. De rest is voor mijn verblijfkosten aldaar. Zo kan ik de Inspiratietour voorbereiden zonder dat het me veel geld hoeft te kosten, kan ik mijn spreekuur houden en steun ik met liefde een lokaal mooi initiatief (de ZussenPot).
Mooie mensen uitgelicht
Eugene van den Hemel schreef een inspirerend stuk op linkedin. Waarom mijn tijd het geld niet waard is.
Daan Berkhof tekent fantastisch gebouwen in Haarlem onder andere. Zie hier.
Diana Aben heeft met 4 anderen een pand in beheer in hartje Haarlem voor yoga. Bijzonder project.
Ineke Hurkmans vloog naar Afrika om haar Jump Movement (7 stappenplan ter empowering van mensen) ook daar te brengen.
Volgende blog: Waarmaakdag Haarlem
Ook hier een mooie verbinding!
Er blijkt aan de andere kant van de oceaan iemand te zijn die al tien jaar zijn leven vult met de oefening in klaagvrij leven en dat uitdraagt op zijn manier. Zijn naam is: Will Bowen van ‘a Complaint Free world’. Hij is de man van de paarse armbandjes. Misschien is dit geen nieuws voor je, voor mij wel. Alhoewel ik had er wel eens zijdelings van gehoord maar het drong niet echt tot me door destijds. Ik ben me pas sinds kort gaan verdiepen in zijn manier van werken en leven. Zijn boek heb ik bijvoorbeeld pas net twee weken in huis.
Will Bowen gebruikt een hulpmiddel bij de klaagvrij oefening en dat is een paarse armband. De bedoeling is dat je deze uiteindelijk 21 dagen onafgebroken aan 1 pols weet te houden. Dat kan als je hardop niet klaagt, zeurt of roddelt. Telkens als je merkt dat je dat wel doet gaat de armband weer naar de andere arm. Leuk detail: als je opmerkt dat een ánder klaagt en je wilt daar wat over zeggen dan moet jouw armband eerst naar je andere pols want volgens Will Bowen klaag jij dan ook weer.
Onze paden kruisten elkaar in januari. Ik werd getaggd door één van mijn connecties onder een post van hem. Hij zocht namelijk mensen die zich wilde laten certificeren als Complaint Free trainer. Ik schreef me in, nieuwsgierig naar de mogelijkheden en kreeg een skype gesprek met zijn dochter aangeboden voor een eerste kennismaking met hun bedrijf.
We hadden een gesprek over onze missies, over het overlijden van haar oma, mijn vader… Ze vertelde me verder dat haar vader soms aanvragen krijgt uit Europa voor presentaties die hij niet inwilligt omdat hij liever in de buurt van zijn gezin blijft. Aangezien ik wel graag de grotere podia betreed zag ik wel een win/win! Na afloop liet ze weten dat ik was ‘aangenomen’ en zaterdag 18 februari kon starten met de training. Die zou beginnen met een skype bijeenkomst met trainers-in-spé vanuit Dubai, China, Amerika en Canada.
De bewuste zaterdag kwam dichterbij en er kwam een document binnen in mijn inbox. Een document om te tekenen voordat we van start zouden kunnen gaan.
Complaint Free zou een trademark zijn wat niet gebruikt mocht worden tenzij Will’s programma zou worden gegeven. Ik nam het niet zo serieus maar ging even later toch twijfelen. Zou het wel loslopen of liep ik grote financiële risico’s als ik doorging met mijn ding te doen. Zou ‘klaagvrij’ dan ook niet meer mogen?
Iemand zei me dat ik niet door hem het kaas van mijn brood moest laten eten. Een ander vond dat hij toch niet zo moest klagen. En weer iemand anders vond dat ik zo mijn inboedel op het spel zou zetten. Deze reacties waren voor mij een makkelijke aanleiding om in een klaagmodus jegens hem en mezelf (want was ik nou naïef?) te schieten. Toch pakte ik ook dit weer mee in de klaagvrij oefening. Ik vroeg mezelf af hoe ik het het liefst voor me zag en dat was een 1 op 1 skype met WIll Bowen himself. Om dat verzoek aan hem te laten blijken moest ik wel even mijn kritische stem voorbij in mijn eigen hoofd die zei: ‘wie ben jij nou helemaal, die man heeft heus geen tijd om even met jou apart te skypen hoor’.
Ondertussen hielp een grote groep uit mijn netwerk mee om meer duidelijkheid te krijgen over merkregistratie en de mogelijke consequenties. Onverwacht bleek dat het merk Complaint Free verlopen was en niet bekend in de Benelux. Er kwamen ook berichten van betrokken mensen die me aanraadden om zo gauw mogelijk de naam Klaagvrij te laten registreren. Anderen gaven met dezelfde gedrevenheid hun oprechte tegenovergestelde mening. Ik vond het ontzettend fijn te merken dat ieder de tijd nam om zijn/haar perspectief te delen.
Will Bowen wilde met mij skypen op het tijdstip wat ik had voorgesteld! Het was donderdagavond 19.50u en het was bijna zover. De kinderen sliepen, mijn partner was de deur uit en ik maakte het sfeervol en rustig in de huiskamer voor de juiste intentie. Ik wilde hem ’tegemoet gaan’ vanuit een wederzijds respect van mens tot mens. Ik had twee punten te bespreken in deze volgorde:
1- het delen van mijn droom namelijk een presentatie samen maken met de sterkste kanten uit ons eigen klaagvrij onderzoek waar we beide achter staan die ik in Europa kan geven. Gebruik makend van zijn netwerk, verzoeken uit Europa die bij hem komen en met een bevredigende prijsafspraak voor beide partijen.
2- duidelijkheid over de Trademarks
Even leek het niet door te gaan. Twee minuten voor onze afspraak ontving ik het bericht dat hij zijn skype niet goed kon krijgen en daar al twee uur mee bezig was. Ik bedacht allerlei alternatieven maar probeerde vervolgens gewoon hem per skype te contacten en… toen werkte het! Het was direct een fijne ontmoeting. Echte interesse van beide kanten. Na een korte kennismaking vroeg hij me waarvoor ik met hem wilde praten. Ik vertelde hem de twee punten die ik wilde bespreken en ging van start.
Al snel leek hem de training tot Complaint Free trainer niet geschikt voor mij. Dit sloot precies aan op mijn gevoel. Ik heb mijn eigen methode, training en weg al gevonden en hij leidt mensen op om precies zijn programma te kunnen verkondigen.
Mijn wens tot co-creatie als collega experts vond hij mooi alleen had hij de tijd niet om zich daarvoor in te zetten. Ik was blij dat hij oprecht was en zag vermoeidheid in zijn ogen en lijf.
Opeens kwam er iets nieuws in mij op. Ik vertelde over mijn boek en vroeg of hij misschien een korte review in één zin wilde schrijven. Daar reageerde hij enthousiast op en toen ik opperde dat een voorwoord nog mooier zou zijn bleek hij ook dát te willen doen!
En het punt over de merknamen? Klaagvrij kan ik gewoon gebruiken vond hij, het was meer dat zoveel mensen Complaint Free met hem associëren en hij daar al 10 jaar werk in heeft zitten. Ik kan het begrijpen en feitelijk is er nu geen uitdaging op dit vlak. Dat is pas zo als ik het zou gaan vertalen in Engels, ook weer een nieuw idee voortgekomen uit deze situatie. Als dat zover is contact ik hem gewoon opnieuw om tot een fijne oplossing te komen.
Tijdens een AANDACHT sessie ben ik 100% aanwezig ben bij ieder nieuw moment en afgestemd op jou zonder mezelf te verliezen.
Ik begon AANDACHT sessies vanuit Geluksroute op het Happinez Festival. In een tipi tent ont
ving ik 1 tot 4 personen voor korte sessies van 10 tot 20 minuten. Een moeder met haar volwassen dochters, een ouder koppel wat elkaar net een jaartje kende, een jonge man die net 8 maanden clean was na jaren drugsgebruik en zwangere Lisa Portengen na haar boekpresentatie aldaar.
Lees meer over enkele van deze ontmoetingen in dit blog.
(20 minuten tot 1 uur): 280€ incl. 21% BTW en reiskosten.
Ik heb in geen tijden weer zo heerlijk kunnen slapen!
Lisa Portengen
Reactie van Ruben:
‘Sinds enkele maanden is het bijzonder druk in mij. Ik ervaar vrijwel non-stop een stroom aan gedachtes en geregeld barst er een vulkaan aan emoties los. Tot voor kort voelde ik mij nagenoeg volledig onmachtig om mijzelf staande te houden in die chaos. Ik probeerde van alles maar niets leek te helpen. Tot het moment dat ik onverwacht een ontmoeting met Sandra had. Die ontmoeting bracht de ervaring dat rust en stilte binnen handbereik en in mij liggen. I’m stil flabbergasted and speechless… Niet eerder ontmoette ik iemand in real life die in staat was om mij bij dit punt te brengen. Dank Sandra voor je heldere voelen EN handelen. Dank dat jij mijn gevoeligheid kon zien en waardoor ik opnieuw toegang kreeg tot deze zo belangrijke bron. En dank voor het aanreiken van de les dat ik zelf mag en kan ervaren wanneer ik mij even terug dien te trekken om terug te komen bij mijn eigen midden.’
Badkuipen op wieltjes rollen achter een voertuig aan door het van der Werf park op deze zondag in Leiden. Badeendjes krijgen hulp van een gieter om door de halve regenpijpen te kunnen glijden. Trommelstokjes staan niet stil in kinderhandjes, de microfoon wordt gepakt door een zanger… het publiek geniet van het Picknick-festival en zoekt verkoeling in de schaduw van prachtige bomen.
Ik ben bij de twee tipi’s van Geluksroute. In de ene kun je terecht voor een didgeridoo mini concert en in de andere kun je in 10 minuten van een vol hoofd naar en vol hart geholpen worden door mij.
Er komt een man op mij af, hij praat onverstaanbaar en kijkt schichtig heen en weer. Uiteindelijk hoor ik hem zeggen: ‘druk hoofd’ en verder ‘ik hoorde dat ik hier moet zijn’. Ik nodig hem uit in de tipi te stappen en stel me voor.
Ondertussen probeer ik in te schatten of deze meneer onder invloed is van alcohol of drugs of misschien een psychische aandoening heeft waar ik geen hulp bij bieden kan. Het enige wat ik waarneem is een sterke lichaamsgeur maar misschien doe ik niet eens voor hem onder gezien de dag die zijn naam eer aan doet.
Met moeite krijg ik antwoord op enkele vragen. Maar dan komt daar toch de informatie die ik zocht. Meneer heeft last van chaos in zijn hoofd. Het maakt hem onzeker en gespannen. En meneer is angstig voor die chaos. Ik ga met hem in gedachten naar een situatie waarin hij zich wél prettig voelt. ‘Als ik een boek lees, dan word ik rustig, dan ben ik ook niet meer onzeker. Maar is dat wel goed, een boek lezen?’
Ik antwoord: ‘als u zich ontspannen wilt voelen en dat lukt door een boek te lezen, wat maakt dat u mij vraagt of ik het goed vind dat u een boek leest?’ Hij praat weer wat in losse flarden en onverstaanbaar zonder oogcontact te maken.
Ik schakel over naar het hier en nu. ‘Laten we bij zinnen komen, in de zintuigen’ zo ga ik verder. Ik vraag hem wat hij hoort en het lukt hem dat verstaanbaar te benoemen. De muziek die duidelijk aanwezig is op het festival terrein noemt hij niet. Ook niet bij herhaaldelijk vragen over wat hij zoal nog meer hoort.
Dan zeg ik: ‘de muziek?” Hij: ‘ja die hoor ik maar dan word ik meteen weer druk in mijn hoofd’. ‘
Ik: ‘Ah, oké daarom noemde u dat niet?’ ‘Toch is het mogelijk om te luisteren zonder er iets met uw hoofd mee te hoeven doen. U hoeft er verder niks mee, u kunt het gewoon horen’.
Hij blijft stil en luistert zichtbaar, hij ontspant wat in zijn gezicht en we krijgen voor het eerst oogcontact.
We gaan nog verder met de zintuigen-oefening en dan ineens is het schichtige weer terug. Hij vraagt: ‘maar eh, denkt u dat ik dit ook straks thuis kan?’ Ik: ‘u hoeft niet angstig te zijn dat de chaos terug keert want die keert terug, daar kunt u zeker van zijn’ ‘Wat u ook weet is dat u rust in uzelf heeft en daar naartoe kunt’ ‘dat kunt u door een boek te lezen of hier naartoe te gaan, dus blijkbaar bent u bezig met dát op te zoeken wat u een goed gevoel geeft!’ ‘De chaos zal absoluut blijven terug komen voorlopig én u bezit de mogelijkheid om de rust weer te vinden’.
We evalueren en ik vraag hem hoe hij zich voelt. Hij zit er zichtbaar ontspannen bij, een open blik, rustig kan hij me aankijken en hij praat verstaanbaar. Dit is precies zoals hij zich voelen wil. Hij geeft me een hand en ik vertel hem dat hij naar mijn idee mooie contacten aan kan gaan met anderen als hij zich zo fijn in contact met zichzelf voelt.
Een bijzonder moment in de tent.
Het valt niet mee, zoveel pootjes, duizend stuks.. Het houdt koers.. wat is daar voor nodig?
Danny
Vandaag had ik een coachgesprek met Danny, op de fiets. In beweging gebeurt er meer. En daar is de essentie meteen.. want hoe bepaal je je richting en in welk tempo, welke tijd.. kloktijd? Nee kloktijd beknelt, belemmert. We zouden oversteken, stonden bij het verkeerslicht bij de ‘verfrollerbrug’ maar het voelde niet goed. Te druk daar. Danny zei ter loops iets over een andere route in plaats van oversteken. Terwijl oversteken logischer leek (want: korter) voelde doorfietsen langs het Spaarne beter. Rust en ruimte om de gedachten te laten gaan. We verlieten het kruispunt en veranderden onze koers.. of nee.. we hielden koers, de weg die als vanzelf opborrelde. En zo fietsten we heel Haarlem Centrum rond, continue in contact met wat er op dat moment als vanzelf kon ontstaan qua richting. We opperden wel vijf keer een café’tje om neer te strijken en toch bleven we op de trappers tot we als vanzelf op een mooie plek kwamen waar we konden landen in het zonnetje en ons gesprek voortzette onder genot van een Latte Macchiato.
Poten op de grond
Geland op een terras in de zon. Ons gesprek ging over de inspiratietour. Danny wil deze gaan doen. Tijdens de inspiratietour ga je met jezelf als enige kompas een week het land door met een brandende vraag in je leven. Een week met een focus waardoor je nieuwe inzichten krijgt. Meestal betekent het dat je vooraf met mensen afspreekt die jou inspireren bij jouw brandende vraag maar voor Danny zal het heel anders verlopen… De details beschrijft hij later misschien zelf in een blog. Voor nu volstaat het te zeggen dat zijn focus zal zijn: met de poten op de grond en levend vanuit gevoelstijd en -richting.
Kompas
Die innerlijke kompas heeft iedereen en die helpt mij enorm om koers te houden. Poten op de grond, ja dat ook. Dankzij Danny besef ik dat ook ik iedere dag werk aan de basis. Poten op de grond, leven vanuit wat NU als vanzelf oké is. DOEN.. ook zoiets. Focus voor die paar minuten per keer die ik kan gebruiken voor hetgeen ik allemaal opzetten wil terwijl het gezinsleven ook doorgaat met drie kleintjes. En samen doen. 2015 is voor mij het jaar van samen doen. Nieuwe samenwerkingspartner toelaten in mijn bedrijf. Best spannend maar het voelt goed!
Duizend en één
Het blog ontstaat omdat het me even duizelt. Duizend en één dingen duizelen. Waren het er nou gewoon duizend.. dan viel het nog mee 🙂
30 dagen challenge Happy Family is running
er komt weer een mooi contact voor werkplekonderzoek aan..
dan is de inspiratietour in wording voor jongeren en een pilot (film) is onderweg! Halte Z.
borrelende ideeën over e-book over klooi en speeltips (later meer)
en 1 mei een Lente Feest in wording, compleet bedacht en georganiseerd door mijn oudste van 6 en zijn buurmeisje.
o… is dat alles eigenlijk?
